Aus "Endspill"

vum Samuel Beckett, op Lëtzebuergesch vum Guy Wagner

CLOV mat sturem Bléck an enger Stëmm ouni Faarf: Et gouf mer gesot: Dat do ass d’Léift, dach, dach, gleef mer es, du gesäis dach, datt et einfach ass. Et gouf mer gesot: Dat do ass d’Frëndschaft, dach, dach, ganz bestëmmt, du brauchs net weider ze sichen. Et gouf mer gesot: Hei ass et, bleif stoen, hief de Kapp a kuck der déi Herrlechkeet un. Déi Uerdnung. Et gouf mer gesot: Komm, du bass dach kee Béischt, denk iwwert déi Saachen no, da wäerts de gesinn, wéi kloer alles gëtt. An einfach! Et gouf mer gesot: Mat wéi vill Geschéckerlechkeet all déi do versuergt ginn, déi un hire Wonne stierwen. Paus Ech soe mer – heiansdo, Clov, du muss et fäerdeg bréngen, besser ze leide wéi dat do, wann s de wëlls, datt s’es midd ginn, dech ze strofen – enges Daags. Ech soe mer – heiansdo, Clov, du muss besser do sinn, wéi dat do, wann s de wëlls, datt se dech goe loossen – enges Daags. Mee ech fille mech ze al an ze wäit ewech, fir nei Gewunnechten unzehuelen. Gutt, ‘t wäert also ni zu Enn goen, ech wäert also ni fortgoen. Paus. Dann, enges Daags, op eemol, geet et zu Enn, et ännert, ech verstinn et net, et stierft, oder sinn ech et, ech verstinn et net, dat och net. Ech froen d’Wierder, déi iwwregbliwwe sinn – Schlofen, Erwächen, Owend, Moien. Si hunn näischt ze soen. Paus. Ech maachen d’Dier vun der Kabaischen op a gi fort. Ech gi sou gebéckt, datt ech just meng Féiss gesinn, wann ech
d’Aen opmaachen, an tëschent de Been e bësse schwaarze Stëbs. Ech soe mer, datt d’Äerd verläscht ass, obschonns ech se ni glouse gesinn hunn. Paus. Et geet vum selwen. Paus. Wann ech falen, wäert ech kräischen – vu Gléck. Paus. E geet op d’Dier duer.

Beckett: THEATER
Online bestellen